W ciągu ostatnich dziesięcioleci pojawiły się nowe metody wiedzy elektroakupunkturowej, które popchnęły do przodu rozwój metody Volla jako takiej. Jednym z osiągnięć w tej dziedzinie stał się Wegetatywny Test Rezonansowy (WRT, Vega – test). Tak samo jak w klasycznej metodzie Volla, wykorzystuje się w nim porównanie zmian przewodzenia elektrycznego na punktach pomiaru ze stanem organizmu, lecz na innej podstawie metodycznej. W WRT istotne jest teoretyczne założenie, że w sensie czynnościowym organizm człowieka stanowi całokształt wielu procesów cyklicznych, które w sposób harmonijny i zsynchronizowany zgodnie współdziałają ze sobą i decydują o homeostazie (wewnętrznej stałości środowiska) organizmu jako całości. W zarządzaniu homeostazą kluczową rolę odgrywa wegetatywny układ nerwowy, który pełni jednocześnie funkcję zarządzania i interpretacji wszystkich sygnałów informacyjnych (w tym także elektromagnetycznych) wewnątrz organizmu. Odwołując się do wegetatywnego układu nerwowego (jako „szkieletu” informacyjno – energetycznego albo modelu organizmu w ogóle), można uchwycić jego odpowiedź na oddziaływanie drgań nieobojętnych dla organizmu. Odpowiedź ta występuje w postaci zjawiska rezonansu.

Rezonans to gwałtowne zwiększenie (lub zmniejszenie) amplitudy drgań przy zbieżności częstotliwości obwodu zewnętrznego i wewnętrznego. Dlatego też, zmierzywszy wskaźnik przewodnictwa elektrycznego na punkcie pomiaru i następnie włączając do obwodu pomiaru preparaty testowe o różnym znaczeniu, rejestruje się zmiany przewodnictwa elektrycznego w tym punkcie z podłączonym określonym preparatem i wyciąga wnioski co do obecności lub braku jakiegoś procesu lub zjawiska w organizmie. W WRT jeden jedyny reprezentatywny (częściej nazywany powtarzalnym) punkt pomiaru jest wirtualnym modelem całego organizmu i każdy testowany na nim obiekt nabiera globalnego znaczenia w kontekście informacyjno – falowego kontinuum organizmu.

WRT został opracowany w Niemczech przez lekarza Helmuta Schimmela w roku 1978. U jego podstaw leżą metody diagnostyki elektroakupunkturowej R. Volla i czynnościowej diagnostyki bioelektronowej W. Schmidta i H. Pflauma. Wdrażaniem metody WRT do praktyki klinicznej od 1978 roku zajmuje się z firma «VEGA (Niemcy)» , która opracowała pierwsze aparaty nazwane «VEGA-TEST», umożliwiające pomiar BAP tą metodą. Ponad 15-letnie badania doktora Schimmela i jego zwolenników zmieniły tę metodę w nadzwyczaj skuteczny sposób diagnozowania przede wszystkim dzięki wykorzystaniu kaset (fiolek) z niosącymi największy ładunek informacji dla tej metody preparatami do testowania. Współczesne rozwiązania inżynieryjno-techniczne pozwalają ściśle połączyć obie metody – metodę Volla i Vega- test, ponieważ obie te metody w niezastąpiony sposób nawzajem się uzupełniają. 

Możliwośći urządzenia pozwalają na:

Przeprowadzanie testów: tematycznych, syndromatycznych, nozologicznych i miejscowych
Sprawdzenie obciążeń pasożytami, grzybami, bakteriami, wirusami oraz obciążeń geopatycznych, radioaktywnych, elektromagnetycznych, metalami ciężkimi
Sprawdzenie niedoborów i nadmiarów minerałów, witamin
Sprawdzenie tolerancji na antygeny pyłkowe, pokarmowe, substancje chemiczne i preparaty